Foto drpavloff

Hoezo, een liberale biermarkt?

De grote brouwerijen hebben er de mond van vol: de horecabiermarkt moet liberaler. Ze buitelen over elkaar heen om u te overtuigen dat het hen echt menens is. “We zijn toch geen bank!”; “Bij ons blijft u echt vrij!”; “Nee hoor, u hoeft geen verplichting te tekenen!” We kennen deze mooie woorden waarschijnlijk allemaal wel. Maar hoe is het nu echt? Zijn de intenties oprecht of zijn het loze praatjes voor de bühne?

Helaas ben ik bang dat de brouwerijen nog steeds vooral bezig zijn om hun eigen belangen te behartigen. Grote winsten, volumegroei in een dalende volumemarkt, en een ‘zeker gesteld’ afnamevolume (lees: afnameverplichting). De geschetste intenties van een grotere liberalisering en een transparantere biermarkt komen we helaas in de praktijk nog nauwelijks tegen.

Enkele duidelijke voorbeelden
Ik heb al eens de loftrompet geblazen over het nieuwe bruikleenregime van Heineken. Op het eerste gezicht een prima initiatief: hierbij zijn de onderlinge afspraken met de andere brouwers losgelaten als het gaat om overname van de bruikleengoederen. Heineken praat bij overname alleen nog met de klant. Echter, in praktijk blijkt vaak dat de kosten voor deze nieuwe aanpak extreem hoog uitvallen voor de ondernemer. Alle kosten, inclusief de arbeidskosten voor de installatie in het verleden, worden berekend naar de nieuwwaarde van een dergelijke installatie op dit moment, ongeacht of de installatie in het verleden goedkoper is geweest. Daardoor moet een oude bruikleeninstallatie, met een reële dagwaarde van bijvoorbeeld 1200 euro, in veel gevallen worden overgenomen tegen een veel hoger bedrag. Het logische gevolg is dat de ondernemer door deze exorbitante en onverwachte overnamekosten uiteindelijk afziet van overname en dus bij de brouwerij blijft afnemen. Vrijheid? Ja dat kan, maar dan wel tegen zeer onredelijke kosten!

Nog een voorbeeld: vorig jaar nog hebben de brouwerijen samen met de horecaondernemers, opgetrokken tegen de accijnsverhoging. Er werd een soort online petitie in het leven geroepen die de politiek moest bewegen de voorgenomen accijnsverhoging los te laten. Dit was deels succesvol overigens, want het percentage van de voorgenomen accijnsverhoging is nadrukkelijk naar beneden bijgesteld. “Mooi” zou je dus zeggen! Echter, bijna alle brouwerijen hebben vervolgens,  min of meer stilzwijgend, wel hun eigen inkooprijzen even verhoogd! Hypocriet? Zegt u het maar.

Ook dit jaar weer zijn de prijzen voor het tapbier sterk verhoogd. Daarop was Bavaria overigens een positieve uitzondering. Deze prijsverhoging is je reinste flauwekul natuurlijk. De grondstofkosten, de energiekosten, en de personeelskosten zijn in het afgelopen jaar niet of nauwelijks gestegen, eerder gedaald. De kosten stabiel, en de prijs omhoog, betekent een grotere marge! De opbrengst uit deze prijsverhoging,  volledig op kosten van de horeca, verdween linea recta in de zakken van de brouwers! De directie weer een mooie bonus, en de aandeelhouders voorlopig ook weer tevreden! De horeca kind van de rekening. Proficiat!

Ik daag de brouwerijen uit om nu eindelijk eens werk te maken van hun beloftes. Twee adviezen mijnerzijds, en deze zijn geheel voor niks! Ten eerste: biedt de horeca de mogelijkheid om verschillende biermerken van verschillende brouwerijen naast elkaar te schenken. Dan zal de concurrentie strikt plaatsvinden aan de toog, op basis van het biermerk en de verkoopprijs voor het bier.  Verschuil u niet achter bruikleenperikelen of andere constructies! Ten tweede: zet de bonusstaffelkortingen simpelweg op uw website. Dan weet elke ondernemer precies welke prijs hij betaalt voor zijn bier, gekoppeld aan het eigen volume. Geen verschillen meer, maar een transparante kwantumconstructie. Eerlijk, transparant en meetbaar. Veel succes.

Reacties

Reactie toevoegen