Foto Gastronomix

Verboden, maar o zo lekker

Door: Kiona Malinka

Nog nooit lukte het haar een buitenlander het verboden theegebied Jin Jun Mei binnen te smokkelen. Tóch wil mijn gids vandaag een poging wagen. Ik ben op theereis in China en wil graag zien hoe ze Jin Jun Mei-thee maken, maar dat is topgeheim. De autoriteiten weigeren niet-Chinezen angstvallig de toegang tot het gebied. Ze zijn als de dood dat hun goedbewaarde productieproces in handen valt van kwaadwillende concurrenten uit het buitenland. Jin Jun Mei is namelijk een heel bijzondere thee: goudkleurig en honingachtig van smaak. Bovendien groeit de plant alleen hier. Zoiets houden de Chinezen liever exclusief.

Het verboden theegebied wordt dan ook streng bewaakt. Je kunt er alleen in en uit via een grenspost, waar barse douaniers met machinegeweren de boel scherp in de gaten houden. Ik vraag me af hoe we hier ooit ongezien langs komen. Mijn gids komt met een plan. “You look a bit like Chinese”, vindt ze. “You do your hair like Chinese woman, wear sunglasses and look outside window of car. No speaking! We will get in.” Een bijzonder wankele strategie, als je het mij vraagt. Toch zeg ik ja. Ik wil naar binnen. Een kans als deze krijg je waarschijnlijk maar één keer in je leven. Ze ontvouwt het verdere plan: haar tante heeft een huis in het verboden gebied. Zij zit vandaag ook in het complot en rijdt met ons mee. Wij komen dus zogenaamd haar woning bezoeken, mocht de grensbeveiliging lastige vragen stellen.
Goed, mijn haar gaat in coupe China en ik zet mijn zonnebril op. Stoïcijns kijk ik door het autoraam naar buiten, maar van binnen giert de spanning door alle vezels van mijn lijf. Wat als we keihard door de mand vallen? Ik weet dat ze in China je hand afhakken als je een fiets steelt. Welk beuls ongenoegen wacht óns dan in hemelsnaam als we worden gesnapt? In welke gruizige cel komen we terecht? Ik probeer er zo min mogelijk aan te denken.

We naderen de grensovergang en plotseling is mijn gids niet meer zo zeker van haar zaak. Paniek in de tent. “Quick! You hide under jacket”, gebiedt ze. Voordat ik er erg in heb, lig ik op de achterbank van de auto onder een groot, geel ski-jack mijn lot af te wachten. Ik houd me muisstil terwijl we stapvoets langs de grensbewaking rijden. Dit avontuur kan nu twee kanten op gaan: het wordt een onvergetelijk verhaal voor thuis of ik ben morgen wereldnieuws. ‘Nederlands theemeisje vast in China na illegale smokkelpoging.’
De twijfelachtige jas-tactiek van mijn gids werkt gelukkig feilloos. We zijn binnen!
Ik kan wel juichen, maar moet me zo koest mogelijk houden om niet op te vallen. Hardop praten mag ik nog steeds niet. Zelfs niet in het huis van de tante. Om bij te komen van ons avontuur drinken we hier in stilte een kakelverse Jin Jun Mei. Zo lekker … daar zijn toch geen woorden voor.

Reacties

Reactie toevoegen