Nicky van Westenbrugge: ‘Als je groeit moet je durven loslaten’

“Dan moet je altijd werken als andere mensen vrij zijn”, zei mijn moeder, toen ik haar als 16-jarige vertelde dat ik de horeca in wilde. Noem me eigenwijs of een meisje met een missie maar ik wist al vroeg: dingen zijn niet zoals mensen ze zien, maar zoals jij ze maakt. Mijn vader is eigenaar van een groot bouwbedrijf, hem zag ik toch ook geen stenen stapelen?

Er is een groot verschil tussen de ondernemer die zelf dagelijks in de zaak staat en degene die meerdere zaken runt of bezit. Hetzelfde verschil als tussen een goede serveerster en een manager van een bedieningsteam. Beiden onmisbaar. Beiden een ander vak.

Groei

Wat ze gemeen hebben: een eigen visie. Een visionair weet hoe het zou moeten zijn. Dat is wat een bedrijf elke dag beter maakt en bepaalt of je het gaat redden of niet. Onmisbaar bij de start, en bij veel kleinere zaken blijft dat zo. De eigenaar is het gezicht, gasten verwachten die aanwezigheid, en de omzet is er vaak niet naar om een professionele manager aan te nemen.

Maar als je visie ook groei betekent, verandert de vraag. Dan kun je jezelf niet blijven vastklampen aan het dagelijkse. Dan moet je jezelf op een gegeven moment losmaken.

Loslaten

Loslaten van de vloer is iets anders dan loslaten van je visie. Ik geef vertrouwen. Ik laat mensen weleens op hun bek gaan, dat hoort erbij. En nee, dat was voor de perfectionist die ik ben de eerste keren niet makkelijk.

Ik sta coachend aan de zijlijn, maar wel scherp: op de grote lijnen én op de details. Hoe gaan we met elkaar om? Kan iedereen nog groeien? Wordt de gast nog steeds happier? Dat hoef ik niet meer zelf bij elke gast te checken. Dat check ik bij de mensen die ik aanneem.

Goede mensen aannemen

Want dát is de sleutel: de juiste mensen aannemen. Mensen die jouw visie snappen en zelf verder brengen, zonder dat jij achter ze aan hoeft te lopen. Bij elke nieuwe zaak die we openden, was ik druk. Maar nooit drukker dan bij de allereerste. Dat is het bewijs dat groei niet automatisch meer druk betekent - als je tenminste durft los te laten.

Mijn moeder had dus gelijk en ongelijk. Ik werk nog steeds als andere mensen vrij zijn. Ergens, in mijn hoofd, zit het altijd. Maar ik hoef niet meer op de vloer te staan om het goed te doen. Een horecabedrijf hebben, klein of groot, kán een vrij weekend en een gezinsleven betekenen. Dat is geen geluk. Dat is een keuze.