Hoe familiebedrijf restaurant De Lage Vuursche uit 1865 relevant blijft

De familie Van Oosterom runt al meer dan 150 jaar restaurant De Lage Vuursche, midden in de bossen tussen Hilversum en Soest. Het dorp Lage Vuursche is niet alleen bekend vanwege prinses Beatrix, die tegenover het restaurant woont in Kasteel Drakensteyn, maar is ook de officieuze pannenkoekenhoofdstad van Nederland.

Alleen in de Dorpsstraat zitten al vier pannenkoekenrestaurants, die dagelijks worden bezocht door bezoekers uit de vele recreatieparken in de omgeving en dagjesmensen die komen wandelen in de natuur, midgetgolfen of een bezoek brengen aan het koninklijke kasteel en het naastgelegen graf van prins Friso.

Het was dan ook een gedurfde keuze toen restaurant De Lage Vuursche tijdens corona de pannenkoeken van de kaart haalde. Sterker: voor een zaak die zijn oorsprong juist dankt aan bier en pannenkoeken leek het bijna heiligschennis.

Vijfde generatie

Sinds 2020 staat de 37-jarige Roderick van Oosterom aan het roer van De Lage Vuursche. Als vijfde generatie eigenaar koos hij voor verfijning van het restaurant, dat zich de afgelopen jaren nog meer richtte op wijn, seizoensproducten en ambachtelijke bereidingen. Met succes. Inmiddels staat het restaurant met 13 punten vermeld bij Gault&Millau en kreeg het een extra vermelding voor de wijnkaart.

Het verhaal van het familiebedrijf begint in 1865. Ooit was De Lage Vuursche een boerderij aan de tolweg tussen Utrecht en Hilversum. Reizigers moesten er stoppen om tol te betalen en de familie speelde daarop in. Bier en pannenkoeken werden de eerste horecaproducten van een bedrijf dat langzaam uitgroeide tot een trekpleister midden in de bossen.

Het bedrijf ging over van generatie op generatie en kreeg steeds meer de vorm van het huidige restaurant. Voor Roderick lag die toekomst aanvankelijk helemaal niet vast. Hoewel hij opgroeide tussen de gasten en later de hotelschool volgde, wilde hij juist ontdekken wat er buiten de vertrouwde omgeving mogelijk was. Pas toen hij elders werkte, realiseerde hij zich wat hij thuis eigenlijk had. “In elk bedrijf miste ik iets van het gevoel dat wij hier altijd hadden.”

*Tekst gaat verder onder de foto's.

Nieuwe koers

In 2018 stapte hij in het bedrijf naast zijn vader en oom, die destijds samen de zaak overnamen nadat hun vader plots overleed. In februari 2020 nam hij het stokje officieel over (zie grijs kader hierboven). Zes weken later gingen de deuren dicht vanwege corona. Die crisis bleek uiteindelijk als een soort katalysator te werken voor verandering.

Door de beperkingen ontstond ruimte om nog eens goed naar het concept te kijken. De pannenkoeken, jarenlang een vanzelfsprekend onderdeel van de kaart, verdwenen. “Als het om pannenkoeken gaat, is het aanbod in Lage Vuursche al groot genoeg. We wilden ons volledig onderscheiden.”

De beslissing pakte goed uit. Sommige gasten haakten af, maar er kwam ook ruimte om scherper te kiezen voor waar het restaurant écht sterk in was: gerechten gebaseerd op een klassieke Franse basis en een sterke wijnbeleving.

Een zaak met een ziel, noemt Michelin het restaurant in de gids. En dat zie je terug in de authentieke elementen, zoals de kachel, de houten meubelen en de in klassiek zwart-wit gestoken brigade. En, zo verklapt Roderick, uitzonderingen zijn uiteraard altijd mogelijk. “Als vaste gasten om een pannenkoek voor hun kind vragen, zijn we altijd bereid om die buiten de kaart om te maken.”

Contact met de gast

Want uiteindelijk draait alles in het bedrijf om het contact met de gast: de persoonlijke service en gastvrijheid. Dat DNA werd hem met de paplepel ingegoten. Van zijn vader leerde hij het ondernemerschap: zakelijk denken en onderhandelen. Van zijn oom juist de menselijke kant van het vak: de omgang met gasten en het creëren van een gevoel van thuiskomen.

“Mijn vrouw Joyce werkt ook in het bedrijf en ondersteunt me op veel fronten; ze is gastvrouw, doet de sociale media, verstuurt mailings naar gasten, onderhoudt de website en zorgt ervoor dat het bedrijf er altijd piekfijn bijstaat. Zij zorgt er ook voor dat er altijd verse bloemen in het hele bedrijf zijn. We verversen alles wekelijks, net zoals mijn moeder dat vroeger deed en daarvoor mijn oma.”

Dat gevoel probeert hij nu zelf door te geven aan zijn team, dat bestaat uit medewerkers van alle leeftijden. De jongste is veertien jaar oud, de oudste is al tachtig en werd ooit nog aangenomen door Rodericks opa. “Familie zit niet alleen in de naam. Dat zit ook in je team.”

Die herkenbaarheid en gastvrijheid vertaalt zich naar de manier waarop gasten het restaurant ervaren. Veel bezoekers komen er al jarenlang. Sommigen wekelijks, anderen alleen in het wildseizoen, weer anderen een paar keer per jaar bij speciale gelegenheden.

Er zijn ouderen die er al decennia lunchen en jonge stellen die er vroeger al kwamen met hun opa en oma en er nu hun eerste date hebben. “Het zegt wel iets dat families door de generaties heen bij ons blijven komen. Daarom is het belangrijk dat we dicht bij onszelf blijven en heel voorzichtig moeten zijn om grote veranderingen door te voeren.”

*Tekst gaat verder onder de foto's.

Toegankelijk blijven

Ook hij merkt de afgelopen jaren dat gasten voorzichtiger omgaan met hun uitgaven. Tegelijkertijd ontkomt hij er niet aan om de prijzen soms te verhogen – ook zijn kosten stijgen. Het is soms balanceren en hij zoekt daarom naar manieren om toegankelijk te blijven. Zo serveert het restaurant tegenwoordig een plate special: een gerecht, een glas wijn en koffie voor 25 euro. Daarmee wil hij vaste gasten de mogelijkheid bieden om ook korter en voordeliger te komen eten. “Niet iedere avond hoeft een uitgebreid diner te zijn. Soms wil iemand gewoon even genieten zonder dat het meteen een grote uitgave wordt.”

*Tekst gaat verder onder de foto.

Toekomst

Voor de toekomst blijft zijn eerste prioriteit een gezond bedrijf met een sterk team. Wel droomt hij ervan om ooit jong talent te helpen aan een eigen zaak, zoals zijn vader en oom dat eerder deden voor ambitieuze medewerkers. Een manier om ondernemerschap door te geven en tegelijkertijd nieuwe generaties aan de familie van het bedrijf te verbinden.

En de zesde generatie? Die loopt inmiddels rond. Zijn zoon is 3,5 en voelt zich zichtbaar thuis tussen de tafels en gasten. Of hij ooit de zaak zal overnemen, weet niemand. “Daar is het nog veel te vroeg voor. We gaan eerst nog heel veel jaren mooie herinneringen maken met onze gasten.”