Kleurrijk en gastvrij: Hotel ten Cate al 70 jaar de huiskamer van Emmen

Wie Emmen binnenrijdt, kan niet om Hotel ten Cate heen. De felle kleuren en kunstvormen op de buitenkant zijn bijna al vanaf de snelweg zichtbaar. Haar schoonmoeder Anita was gek op kleur, vertelt mede-eigenaar Marlous ten Cate. “Zij heeft dat in 2012 bedacht. Het pand had eerder een beetje een ziekenhuis-uitstraling.”

Haar man Niels lacht: “Zeg maar gerust een crematorium hoor.” Marlous: “Toen dacht ze: we gaan het heel anders doen. De buitenkant is geschilderd volgens het Toyisme, een kunstbeweging. Iedere kant van het hotel is een fantasierijke weergave van wat je in ons hotel vindt.”

Gastvrijheid

Hotel ten Cate is al sinds de opening in 1955 meer dan alleen een plek om te slapen. Een begrip in de regio, met naast de 57 hotelkamers, vergaderruimtes en zalen voor onder meer bruiloften, ook een restaurant waar locals net zo makkelijk aanschuiven als hotelgasten (zie groene kader).

Het hotel en Emmen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, zegt Niels. Alles draait om gastvrijheid in het familiehotel, dat in de loop van de generaties met de tijd meebewoog, maar in de kern hetzelfde bleef. “Wat je nodig hebt, regelen we. Dat is ons DNA. Of het nou gaat om een zakelijk verblijf, een condoleance, een romantisch diner, een feestje … je wilt dat gasten voelen: we zijn er voor je. En dat zijn we, voor iedereen. Ten Cate is een soort huiskamer van Emmen – en dat is ook waarom gasten terugkomen.”

Die gedachte vormt ook de basis voor hoe Niels en Marlous naar de toekomst van het familiebedrijf kijken. Ze staan als vierde generatie aan het roer en willen het hotel klaarmaken voor de lange termijn, zegt Niels. “We bestaan dit jaar zeventig jaar, maar als we de honderd willen halen, moet het bedrijf niet afhankelijk zijn van één persoon.”

*Tekst gaat verder onder de archieffoto van Hotel ten Cate.

Emigratie en terugkeer

De familiegeschiedenis gaat terug naar 1955, toen Geert en Trijn ten Cate, de overgrootouders van Niels, het hotel openden. In de decennia daarna ging het bedrijf over van generatie op generatie, tot zijn vader Hans het in 1999 verkocht en met zijn gezin naar Frankrijk emigreerde. Het hotel kwam in andere handen terecht, maar ging uiteindelijk failliet. “Mijn moeder Anita wilde het heel graag nog één keer runnen”, vertelt Niels. “Het was snel rond en sinds 2010 is Hotel ten Cate weer van de familie.”

In 2014 sloeg het noodlot toe, Anita werd ernstig ziek en overleed. Hans hield het bedrijf daarna draaiende, maar in 2018 werd duidelijk dat het tijd was om vooruit te kijken. “Het was voor mij geen vanzelfsprekendheid om het over te nemen”, zegt Niels. “Maar toen ik een paar maanden bijsprong om mijn vader te helpen, begon het vuurtje te branden. Ik wilde mijn broer Jasper er graag bij hebben, het samen doen. Hij was op wereldreis, maar binnen een week besloot hij terug te komen en het avontuur aan te gaan. Jasper als gastheer en uithangbord van de zaak, Marlous richtte zich op personeelszaken en ik runde het hotel.”

*Tekst gaat verder onder de foto's. Rechts: Niels en Marlous ten Cate.

 

Omzet bijna verdubbeld

Ze namen eerst de exploitatie van hun vader over om te laten zien dat ze het bedrijf zelfstandig konden runnen. “Niet alleen voor onszelf, maar ook richting de bank”, zegt Niels. “We pakten onder andere de marketing en de website aan. Binnen twee jaar hadden we de omzet bijna verdubbeld. Dat gaf vertrouwen.” In 2022 volgde een belangrijk kantelpunt: de overname van het pand. “Niet alleen vanuit zakelijk oogpunt, maar ook om de toekomst veilig te stellen. Zodat de volgende generatie, wie dat ook is, verder kan.”

Familierelatie behouden

Dat onderlinge vertrouwen binnen de familie is cruciaal, zegt Marlous. “Een familiebedrijf is altijd ingewikkeld, omdat zakelijk en privé door elkaar lopen. Dan moet je blijven praten. Er zit veel liefde in deze familie, net als de bereidheid om het professioneel te doen.” Die combinatie van elkaar iets gunnen en het zakelijk te bekijken, hielp opnieuw toen Jasper besloot uit het bedrijf te stappen om weer te gaan reizen. Sinds 1 januari 2025 zijn Niels en Marlous volledig eigenaar. “We hebben een taxatie laten uitvoeren om de waarde goed te bepalen en geen discussie over geld te krijgen. Juist om de familierelatie goed te houden.”

*Tekst gaat verder onder de foto.

Toekomst

De volgende stap is het hotel minder afhankelijk maken van de naam. “Ten Cate is niet één persoon”, zegt Niels. “Als ik morgen uitval, mag het restaurant niet stilvallen. We hebben geen kinderen, het familiegevoel moet in het hele hotel zitten. Iemand die hier al dertig jaar werkt, is misschien wel méér Ten Cate dan ik.”

Daarom veranderde er de afgelopen jaren ook veel in de organisatie. Marlous doorliep alle afdelingen om het hotel van binnenuit te leren kennen. “De hotellerie is niet mijn achtergrond”, zegt ze. “Ik wilde begrijpen hoe alles werkt en steek veel tijd en energie in het personeel. Ervoor zorgen dat medewerkers zich gezien voelen. Als personeel blij is, ontstaat er ruimte om verder te kijken.”

Inmiddels hebben zij en Niels meer afstand genomen van de dagelijkse operatie. “We hebben een ervaren bedrijfsleider aangenomen, zodat we ons meer met de lange termijn bezig kunnen houden, met de focus op beleid en ontwikkeling. “Mochten er in de toekomst kansen komen voor een nieuw project, kan dat alleen als deze zaak zelfstandig draait.”

*Tekst gaat verder onder de foto van de hotelkamer.

 

Gen Z

Die blik vooruit zie je ook terug in hoe ze omgaan met de nieuwe generatie werknemers. In plaats van te klagen over Gen Z hebben ze er een soort ritueel van gemaakt: maandelijks twee uur met jonge medewerkers om tafel. “Dan mogen ze tegen me aan zeuren”, lacht Niels. “Zeggen wat ik verkeerd doe. Dat is een goede spiegel om scherp te blijven.”

Marlous: “Als je voor ze openstaat, hebben ze je zoveel te bieden. Ze denken anders, zijn sterk met technologie en veel bewuster bezig met balans. En dan zijn wij nog niet eens oud hè. Je kunt veel van ze leren. Zij zijn de toekomst.”

*Tekst gaat verder onder de foto.