Familiebedrijf De Arend in Winssen: de vorm verandert, de kern niet

Een van de lastigste beslissingen die Huub Tromp als eigenaar van De Arend nam was afscheid nemen van een succes. Jarenlang was de catering een van de pijlers onder het familiebedrijf in Winssen, vlak bij Nijmegen. Ze verzorgden de catering voor complete bedrijfsfeesten en evenementen buiten de deur. Het liep goed, maar toch besloot Tromp vorig jaar deze tak te verkopen. Het bedrijf begon zichzelf in de weg te zitten. “Ik was eigenlijk op twee plekken voor de helft aan het ondernemen. Dat is niet duurzaam. Je moet een keer kiezen waar je echt goed in wilt zijn." 

Meer focus 

Hij heeft er nog geen seconde spijt van gehad, vertelt de 36-jarige eigenaar. Hij vond namelijk wat hij zocht: focus. "Sinds we met de catering zijn gestopt, is er veel meer rust gekomen.”

Alle aandacht gaat nu weer naar het restaurant en de activiteiten die in de horecazaak plaatsvinden: van bruiloften tot condoleances en zakelijke events. Het was een keuze die misschien wel veel zegt over de manier waarop hij het familiebedrijf sinds 2018 leidt. Hij durft knopen door te hakken als de tijd daarom vraagt, maar wel met behoud van het bedrijfs-DNA. En misschien is dat ook wel de rode draad door de geschiedenis van De Arend: de vorm verandert, de kern niet. 

*De tekst gaat onder de foto verder.

Huub Tromp is sinds zeven jaar mede-eigenaar, maar loopt al zijn hele leven rond in De Arend. Als kind woonde hij boven de zaak, vanaf zijn vijftiende stond hij in de afwas, later volgde een hotelopleiding en uiteindelijk keerde hij terug naar Winssen. In 2018 stapte hij officieel als mede-eigenaar in het bedrijf naast zijn ouders en leidt sindsdien als vijfde generatie het familiebedrijf. “Er is nooit één moment geweest waarop mijn vader zei: vanaf vandaag ben jij de baas”, vertelt hij. “Dat gaat heel geleidelijk. De overname is ook nog niet volledig geformaliseerd, mijn vader is nog altijd betrokken, maar doet steeds verder een stapje terug.”

*De tekst gaat onder de foto's verder.

Samenwerken

Samenwerken met familie kan soms schuren omdat privé en zakelijk in elkaar overlopen. Dat is ook bij hen het geval, beaamt Tromp. Het zou bijna vreemd zijn als dat niet zo is, zegt hij. Natuurlijk zijn er dus soms discussies. Maar die blijven altijd binnen de muren van het bedrijf. “Als er iets schuurt, spreken we dat meteen uit. Dan blijft het zakelijk en nemen we het niet mee naar de persoonlijke relatie. Ik ben heel blij dat we dat kunnen scheiden.”  

Dat is misschien ook wel de grootste kracht van hun samenwerking, zegt hij. Ze lijken in veel opzichten op elkaar. Allebei zijn ze dienstbaar, gastvrij en enorm betrokken. Toch ziet hij ook verschillen. "Mijn vader gaat soms wel heel ver in het willen helpen van gasten. Dat is de ultieme gastheer. Ik trek iets eerder een zakelijke grens. Dat heb ik ook wel geleerd na corona. Uiteindelijk moet een bedrijf wel gezond blijven.” 

Tromp verliep het volledige traject in de zaak, van afwasser tot medewerker, bedrijfsleider en nu eigenaar. De grootste stap was eigenlijk van medewerker naar bedrijfsleider. Niet het laatste stapje naar eigenaar. Maar ook hier veranderde zijn rol geleidelijk. “Leidinggeven moet je gegund worden. Mensen moeten vanzelf naar je gaan luisteren.” 

*De tekst gaat onder de foto's van De Arend in Winssen verder.

Lessen 

De belangrijkste les die hij van zijn vader leerde? Hij kan er niet een specifiek noemen. Sterker: hij vertelt dat hij in de loop der jaren het hele vak van zijn vader heeft geleerd. “Van gastheerschap tot onderhandelen, maar vooral de oprechte aandacht voor de gast. Dat zit echt in het DNA van onze familie.” Dat geldt ook voor zijn ongeveer 45 medewerkers. Hij wil dat zij zich net zo verbonden voelen met De Arend als hijzelf. "Mensen kiezen ervoor om bij een familiebedrijf te werken. Dan wil ik ook dat zij zich onderdeel voelen van die familie.”

*De tekst gaat onder de foto verder.

Nieuw restaurant 

Zeven jaar eerder kwam zijn langgekoesterde wens uit: een restaurant. Door de cateringactiviteiten naar een externe locatie te verplaatsen, ontstond er ruimte in het pand. De keuken kwam vrij en het restaurant werd gecreëerd. “Dat was echt mijn initiatief. Ik zag dat er behoefte was aan meer horeca in het dorp.” De eerste opzet van het restaurant was ambitieus en culinair, maar na verloop van tijd werd de kaart toegankelijker. “Uiteindelijk moet er ook geld verdiend worden. We moesten een breder publiek aanspreken.”