Hoe Bas Rasker doorgroeit met Axivate Horeca Group in Nederland én Ibiza

Er bouwen momenteel zo’n vijfhonderd man aan zijn nieuwe hotel op Ibiza, maar er is geen spoortje stress te ontdekken bij Bas Rasker. Hij zit er deze middag in juni relaxed bij op het terras van Rust Wat in Blaricum. Het is een van de twintig horecazaken die hij bezit met de horecatak van zijn investeringsbedrijf Axivate Horeca Group. Je kunt hem geen klassieke horecaman noemen. Integendeel zelfs. Hij koopt horecazaken op, maakt de processen achter de schermen efficiënter en blijft vervolgens op afstand.  

Persoonlijk blijft hij het liefst wat onder de radar. Alleen zakenblad Quote voert hem regelmatig op als bron. Niet zo gek ook; hij hoort bij de selecte club van 500 rijkste Nederlanders. Hij vergaarde zijn vermogen in de reiswereld: bouwde én verkocht onder meer de reiswebsites Suntrex, Snow-Trex en Eliza was here, later nog Zoover.com en Weeronline.nl.  

Ondernemend investeerder 

Sindsdien is hij een ondernemend investeerder, zoals hij zichzelf noemt, en investeert hij in tal van bedrijven. Een daarvan was bijvoorbeeld Corendon, waar hij een derde van de aandelen bezat en deze een paar jaar geleden liet uitbetalen, of beter gezegd: inruilde voor een hotel op Ibiza, dat hij nu aan het bouwen is. Kosten: ruim 200 miljoen euro, maar daarover later meer.  

De afgelopen maanden kwam zijn bedrijf in het nieuws met de aankoop van Blushing in Blaricum (nu Bar Schutte) en vier zaken van Utrechtse Horeca Groep: Dengh, Vis & Meer, Bar Basta en Club Claar. Die laatste vier werden hem in de schoot geworpen, haast hij zich te zeggen. Nadat het dak van Hal22 instortte, zocht de horecagroep een koper. “Dat is vooral vervelend voor hen. Zij zaten in de problemen en moesten ervan af.”

*De tekst gaat onder de foto van Dengh in Utrecht verder.

Dertig horecazaken 

De doelstelling is dertig horecazaken, en daarna zien ze wel verder. Het horeca-avontuur begon in 2015, liep voorspoedig tot 2020, maar corona stopte de groei. Inmiddels hebben ze de weg omhoog weer ingezet. De gemeenschappelijke deler van alle zaken? Je kunt met een passer een cirkel rond Utrecht trekken. Amsterdam laat hij links liggen. Als ze bij hem aankomen met een pand uit de hoofdstad, en dat komen ze vaak, heeft half Amsterdam het al afgewezen. Hij hoeft geen afdankertjes. Nee, alle zaken zijn evergreens, restaurants die zich al hebben bewezen. “Het zijn wel verschillende concepten. Het voordeel daarvan is de spreiding van risico. Zo vangt de ene zaak de andere op.”  

Rust Wat, dat hij in 2018 kocht, was na corona zo’n probleemgeval dat met andere omzetten gecompenseerd moest worden. Deze plek heeft alles, zegt hij, terwijl hij over het terras naar de vijver wijst. “Maar als al je personeel wegloopt, heb je wel een probleem. Er werd fors verlies geleden: tonnen per jaar.” Hij stond op het punt om de boel af te stoten, maar toen namen topchef Sidney Schutte en zijn vrouw Gigi van Es de exploitatie over. “Zij hebben echt de boel gered hier. We zitten nu in de plus.”

*De tekst gaat onder de foto's van Rust Wat in Blaricum verder.

Ziel in de zaak 

Dat blijkt op deze zonnige middag, het hele terras zit vol tijdens de lunch. Gastvrouw Gigi loopt langs voor een omhelzing met Rasker en laat twee nieuwe gerechten van de kaart proeven. Ze gaat zo naar Bar Schutte, dat een dag eerder opende. Het puilde uit, vertelt ze enthousiast op de vraag van Rasker hoe de openingsavond verliep.  

Rasker benadrukt de rol van de horecaondernemers op vloer, zoals Gigi. “De zaak moet een ziel hebben. Die breng ik er niet in. Ik ben geen horecaondernemer. Ik investeer en wij zorgen voor synergie aan de achterkant. De inkoop, de administratie: we zorgen voor schaalvoordelen en verder moet de ondernemer het doen.” De investeerder in hem kijkt snel door de cijfers heen. “Ik weet binnen een half uur of het iets voor ons is. Ik hoef geen spreadsheets met 27 tabbladen.” 

Hij kijkt optimistisch naar de horecabranche. Kom bij hem niet aan met geklaag over stijgende personeelskosten en inkoop. Iedereen berekent dit toch door in zijn prijs? Nou dan. “Het is in andere branches ook niet makkelijk hoor. Als het zo simpel was, zou iedereen het doen. Kom op jongens: minder zeuren, beter ondernemen.”

*De tekst gaat onder de foto's van Gigi van Es (links) en een gerecht van Bar Schutte verder.

Ondernemerslessen 

Die mentaliteit is zijn drijfveer. Eer in je werk stoppen. Geld is voor hem niet het belangrijkste. “Ik doe het omdat ik het leuk vind.” Meteen daarna: “Ik weet dat ik makkelijk praten heb, dat begrijp ik heus wel. Ik wil vooral gelukkig zijn, van verlies word ik chagrijnig. Het is ook een kwestie van beroepseer, van streven naar het beste. Geld is een resultante daarvan.” 

Zijn belangrijkste ondernemersles kwam uit de overname van reisgigant Neckermann.com, dik tien jaar geleden. Hij dacht het bedrijf met zijn ervaring wel even recht te trekken. Het werd een regelrecht hoofdpijndossier. “Het lukte niet. Ik stond onder de douche en dacht: jongens, een faillissement, hoe ga ik dit mezelf uitleggen?” Het was ook een les in nederigheid. “Ik heb geleerd dat ik niet alles kan omtoveren in goud.”

Sindsdien kiest hij voor investeringen in schaalbare bedrijven. Geen start-ups, maar scale-ups. Klein instappen en dan laten opschalen. Hij is een bouwer, na een paar jaar verkoopt hij zijn belang. “Je zal mij niet van een familiebedrijf een levenswerk zien maken.” Hij investeert nu in zo’n 25 ondernemingen, waaronder het snel groeiende Peakz Padel. Inmiddels heeft hij in heel Nederland padelbanen en richt hij zich nu op Duitsland, dat volgens hem hierin jaren achterloopt. Iedereen ziet de trend, maar hij doet er iets mee. Een kwestie van snel handelen en doorpakken. Noem het zakelijk instinct, of fingerspitzengefühl in dit geval.

*De tekst gaat onder de foto van restaurant PK bar & kitchen in Utrecht verder.

Onrustig 

Als hij zichzelf moet omschrijven? Onrustig. Hij kan niet stilzitten. Films kijken lukt niet. Boeken lezen ook niet. Altijd om de tien minuten zijn mail of app checken. Video’s op YouTube speelt hij af op 1,25 of soms zelfs dubbele snelheid. “Dat kun je doortrekken naar mijn zakelijke leven: ik gooi lange mails in ChatGPT om ze te laten samenvatten en tot de kern te komen. Het moet allemaal snel. Verveling ligt altijd op de loer, maar ik kan ook heel sociaal zijn hoor. Ik ben ook geen workaholic. Ik sport veel, zeker op Ibiza fiets ik veel door de natuur. En als ik met vrienden ben, heb ik het echt niet over werk.”

Hotel ZEST op Ibiza

Rasker pendelt elke twee weken tussen Ibiza en Nederland. Hij woont er, maar bouwt er momenteel ook aan zijn magnum opus: Hotel ZEST, op een berg aan de westkant van het eiland, met uitzicht over de baai van Sant Antoni. Een hotel van 330 kamers, over slechts twee lagen – kamers met een tuin op de begane grond en daarbovenop penthouses. Er komen meerdere restaurants op het resort, waaronder het populaire Madunia dat al twee jaar open is. Verder uiteraard wellness, een kidsclub en er zijn zelfs plannen voor een doggyclub. “Dit wordt zeker een top vijf hotel op Ibiza.”

Hij kiest op Ibiza niet bepaald voor de veilige route. Hij was investeerder bij Corendon en ruilde al zijn aandelen voor het hotel dat op deze plek stond. Een aandelen swap van tientallen miljoenen, al bleek er in de fundering betonrot te zitten, waarna hij alles platgooide en opnieuw begon met bouwen. “Alle Caterpillars van heel Ibiza stonden hier te graven.” De opening was eigenlijk deze maand gepland, maar werd een jaar uitgesteld tot april 2027. Ook al kost het hem een godsvermogen aan rente, beter in een keer goed opleveren, dan iets afraffelen.

*De tekst gaat onder de foto's van  Madunia op Ibiza verder.

Bezig blijven

Waarom gaat hij nog zo’n monsterproject aan als hij ook rustig op zijn boot over de Middellandse Zee kan varen? Hij lacht bijna om de vraag. “Leuk zo’n boot, maar na een paar dagen ga je je ook vervelen.” Dan komt die onrust naar boven. Ibiza kent hij al dertig jaar. Hij heeft er sinds acht jaar een woning en begrijpt de markt. “Als dit in Noord-Italië had gestaan, had ik het niet gedaan. Ook als het hotel af is, zal ik bezig blijven. Ik moet gewoon af en toe een uitdaging hebben, zolang het me maar geen hoofdpijn oplevert.”

Van Neckermann lag hij soms wakker, maar van hotel ZEST krijgt hij niet veel stress. “Ik heb geleerd dat het beter is om op afstand te staan. Ik was eerst het aanspreekpunt van dit hotel, maar dan krijg je echt hoofdpijn. Dan komt elk probleem bij jou terecht. Ik heb tien, vijftien goede mensen aangenomen, nu zit er een laag tussen. Veel beter. Ze komen bij mij, geven een update, en af en toe moet ik een beslissing nemen.”

Aan het einde van het gesprek komt hij toch nog even terug op de horeca. Hij benadrukt dat het echt twee verschillende takken zijn: Axivate en Axivate Horeca Group. Je hebt het investeringsdeel in scale-ups en de horecatak voor de lange termijn. “Daar zitten we niet om snelle winsten te maken, maar om iets moois neer te zetten. Sommige eigenaren hebben hun zaak twintig jaar gehad. Ik koop geen restaurant om het daarna weer snel door te verkopen.”