Pepijn en Fleur de Visscher groeien door met The Seafood Bar en House of Noa

Pepijn de Visscher komt gehaast binnenlopen in The Seafood Bar op het Damrak in Amsterdam. Zijn zus Fleur zit al aan de koffie en had al gewaarschuwd: Pepijn is net vader geworden, het is allemaal nog even wennen. Pepijn knikt lachend, als hij dit hoort. Een nieuw ritme inderdaad, waarin hij werk en privé moet combineren. Alles kwam begin dit jaar ook nog eens samen: de opening van het nieuwe House of Noa en de geboorte van zijn dochter, naar wie de nieuwe zaak vernoemd is.

House of Noa

House of Noa is de nieuwste uitbreiding van de ondernemersfamilie achter The Seafood Bar, met zaken in Amsterdam, Utrecht en Londen. Een geheel andere horecazaak, maar wel een stap die past bij hun manier van groeien, zegt Pepijn. Een kwestie van kansen herkennen als ze zich aandienen. Al ging dit niet bepaald vanzelf, verzucht hij. “Open voor de grap eens een nachtclub in een monumentaal pand in Amsterdam, dan vink je ongeveer alle moeilijkheden aan.”

*De tekst gaat onder de foto's verder.

Maar wie nu afdaalt via de trap naar het souterrain van de Beurs van Berlage, ziet onder de karakteristieke bogen van het gebouw een glamourwereld van pluche banken, zware gordijnen, tapijt en warm licht, die doet denken aan een 19^de-eeuws opiumhuis uit China. Er is een Japanse menukaart, er worden high end cocktails gedronken en er draaien dj’s.

Nog niet zo lang geleden was dit gewoon een fietsenkelder. Toen Pepijn hoorde dat er een nachtbestemming op deze locatie zat, ging zijn hart sneller kloppen. “Ik heb altijd al een passie gehad om een plek te creëren waar mensen ook ’s nachts kunnen verblijven, waar ze een cocktail kunnen drinken, waar ze kunnen dansen, waar het geluid goed is.” Hij haalt zijn telefoon tevoorschijn en laat de foto’s van voor en na zien. “Het is hieronder hè”, zegt Fleur. “Als je ziet wat ervan gemaakt is, dat is echt te gek.”

*De tekst gaat verder onder de foto's van House of Noa in Amsterdam. 

Familie-imperium

Het ondernemen is broer en zus met de paplepel ingegoten. Ze groeiden op in het van oorsprong Brabantse familiebedrijf. Vader Fons de Visscher had bijna dertig jaar een viswinkel in Helmond voordat hij in 2012 zijn eerste visrestaurant opende in Amsterdam. Sindsdien is het bedrijf flink gegroeid: The Seafood Bar heeft inmiddels zes vestigingen (vier in Amsterdam, een in Utrecht en een in Londen) en er werken zo’n 350 personeelsleden (zie kader). “Ik werkte vroeger in de viswinkel, in Amsterdam zijn we de zaken samen gaan opbouwen”, zegt Fleur. “Thuis ging het ook altijd over de zaak. Wij weten eigenlijk niet beter.”

De nieuwe generatie staat inmiddels een paar jaar zelfstandig aan het roer. Een formeel overdrachtsmoment was er eigenlijk niet, vertelt Pepijn. “Er waren ook helemaal geen moeilijkheden, het verliep heel organisch. Maar dat was daarvoor ook al zo, we deden het al lang met z’n drieën. En nu dus samen, we zijn er gewoon ingegroeid.”

Vader Fons is inmiddels met pensioen, woont deels in Spanje en heeft zijn belang teruggebracht naar 10%, maar hij is nog altijd dichtbij. “We spreken hem drie, vier keer per week en als hij iets geks ziet in de cijfers van een locatie, trekt hij echt wel aan de bel. Hij blijft betrokken, maar nu op afstand.” Fleur: “Hij landt zo op Schiphol en komt straks langs. Dan nemen we gelijk even de stand van zaken door.”

*De tekst gaat onder de foto verder.

Samenwerken met familie

Hoe is het om als broer en zus samen een miljoenenbusiness te runnen en verantwoordelijk te zijn voor honderden medewerkers? Zakelijk en privé lopen voortdurend door elkaar. En waar eerder vader Fons nog als scheidsrechter kon optreden, moeten ze het nu samen oplossen. Dat kan schuren. “Het is altijd moeilijk om emotie en zakelijk helemaal te scheiden”, zegt Fleur. “Maar wij kunnen ’s ochtends ruzie maken in een vergadering en ’s avonds gewoon weer met de gezinnen bij elkaar komen.”

Als broer en zus kennen ze elkaars kracht, maar ook de gevoeligheden, vult Pepijn aan. Tegelijk vraagt samenwerken met familie om discipline, zegt hij. In de beginjaren reageerden ze in meetings weleens te snel geprikkeld op elkaar. Ze spraken er zelfs een keer met een coach over. “Daar zijn we volwassener in geworden. Je moet goed naar elkaar te luisteren en begrijpen waar de reactie van de ander vandaan komt. We schelen maar ruim een jaar met elkaar, zijn echt samen opgegroeid en gunnen elkaar alles.”

*De tekst gaat verder onder de foto's van Seafood Bar in Amsterdam. 

Rolverdeling

Hun rollen zijn helder verdeeld. Pepijn is zakelijk directeur en houdt zich bezig met finance, marketing, business development en nieuwe locaties. Hij is analytisch ingesteld en internationaal georiënteerd. “Ik sla echt aan op nieuwe dossiers. Zoals House of Noa, maar we zijn ook in Londen bezig met een nieuwe locatie van The Seafood Bar en we zitten ook te denken aan een Londense versie van House of Noa.” 

Fleur zit dichter op de operatie. Zij houdt zich bezig met de keukens, chefs, restaurantmanagement, de menukaarten en processen. “Ik ben begonnen in de keuken en van daaruit doorgegroeid richting restaurantmanagement. Ik ben misschien wat meer micro en Pepijn meer macro. Pepijn gooit graag ballonnetjes op en gaat er dan voor. Ik denk er wat meer over na, bijvoorbeeld of het operationeel mogelijk is.” Vroeger kreeg ze daar meer stress van, zegt ze. “Dan dacht ik: help, dit is nog niet uitgedacht, maar inmiddels weet ik dat de soep vaak niet zo heet gegeten wordt.”

Groeifocus op Londen

En ze weet inmiddels ook, dat, als ze iets doen, het goedkomt. De organisatie is robuuster geworden. De stap van twee naar drie restaurants is zwaarder dan van zes naar zeven, zeggen ze. Op elke locatie staan er goede managers en zijn er duidelijke processen. Het gesprek vindt plaats in de vierde locatie van The Seafood Bar in Amsterdam, maar de echte groeifocus ligt momenteel op Londen. Daar openden ze in 2021 hun eerste zaak. Op de vraag waarom, komt er een nuchter antwoord. “New York is te ver weg en in Parijs spreken we de taal niet”, zegt Pepijn. “Londen was de enige logische conclusie.”

De opening in Londen kende trouwens een valse start. En wat voor een. Na het afsluiten van de contracten volgde de Brexit. Dit maakte sommige uitgangspunten een stuk ingewikkelder, zoals het uitwisselen van personeel tussen Nederland en Engeland. Niet lang daarna dook het coronavirus op. Maar de verhuurder dacht mee en uiteindelijk pakte de timing gunstig uit. Inmiddels zien ze dat de businesscase in Londen sterk is. Ja, de huur is hoger, maar de besteding ligt er ook hoger dan in Nederland en daar komt dan nog de service charge bij. Groot voordeel: de loonkosten zijn relatief lager. “We kunnen zaken met dezelfde omzet vergelijken”, zegt Pepijn. “In Londen ligt de winstmarge bijna dubbel zo hoog.”

*Tekst gaat verder onder de foto.

Ook op personeelsgebied is Londen aantrekkelijk. Waar het in Nederland moeilijk is om goede mensen te vinden hebben ze in Londen een wachtlijst aan mensen, zegt Fleur. “Dat heb ik in Nederland nog nooit gezien.” Ze willen dan ook graag verder bouwen in Londen. Ze zijn in gesprek over nieuwe panden. En als zich daar een geschikte plek voor een concept als House of Noa aandient, sluiten ze dat niet uit. Zoals Pepijn eerder in het gesprek al aangaf: het is een kwestie van kansen herkennen. En met beide handen aanpakken.

* House of Noa in Amsterdam.