Bedrijven

21 jaar MeP: van cowboys tot gelukskunde

Ups en downs. Vrienden en vijanden. Materialisme en faillissementsdreiging. Een nieuwe start en Europese groei. Het verhaal van Mise en Place leest als een jongensboek.

Mise en Place, het bekende uitzendbureau voor goed getraind horecapersoneel, bestaat 21 jaar. “We zijn volwassen en dat willen we uitdragen”, zegt Charles ‘Charly’ van Goch, die we samen met de andere voorman Hubert Ummels spreken op het Amsterdamse kantoor. “Er is veel gebeurd en we hebben veel geleerd.” En dan brandt Van Goch echt los. Het begon allemaal aan de hotelschool in Maastricht waar hij naar eigen zeggen de ultieme jobkoning was. Jobkoningen waren studenten die baantjes regelden voor klasgenoten. Ze kregen er commissie voor van de opdrachtgevers - hotels, restaurants en cateraars - en van de studenten. Dit systeem vond Van Goch echter te ingewikkeld. Hij ging daarom op zoek naar nieuwe opdrachtgevers en sprak een uurtarief met ze af. Van dat geld betaalde hij zelf de studenten, die geen commissie meer hoefden af te dragen. Ziedaar de wortels van Mise en Place: Van Goch selecteerde de beste studenten, zorgde dat ze goed gekleed waren en dat één van hen de leiding had zodat het bijvoorbeeld qua alcohol niet uit de hand liep.
Een gouden studententijd dus en aan het einde, in 1993, geld in overvloed. Een jaar later werd Mise en Place officieel opgericht. Voorafgaand hieraan vertelde Van Goch al zijn relaties dat hij een officieel uitzendbureau had opgericht met een tarief van 25 gulden per uur en na afloop een factuur. Dat was een noviteit, want in de jaren ervoor was nog nooit een factuur verstuurd. Hij verzon een naam en ontwierp een logo. En toen hij in een kroeg Ummels tegenkwam, stelde die voor in ruil voor de helft van de aandelen het administratieve traject te gaan regelen.

Cowboyjaren Maar dat is 21 jaar geleden. Wat er daarna allemaal gebeurde zou prachtige stof opleveren voor een film, als je de verhalen moet geloven die de ronde doen over Van Goch en Mise en Place. Over de wilde beginjaren bijvoorbeeld. Tijdens het gesprek blijkt dat veel van de verhalen waar zijn. Het eerste wat Van Goch in ieder geval deed was de andere jobkoningen binnenhalen als medewerkers. Later bood hij hen de mogelijkheid partner te worden door in andere steden een kantoor van Mise en Place te openen. Zo groeide het bedrijf door tot 18 vestigingen in Nederland en 46 in Europa.
Na de cowboyjaren begon in 1999 de tweede fase, met enorme groei en waarin alles draaide om geld, auto’s en materialisme. “Voor mij persoonlijk was dat ook een wilde fase. Alles kon.” De derde fase begon in 2004. “Een periode waarin de vakbonden hotels waarschuwden geen zaken te doen met ons. Ze haalden de Financiële Telegraaf erbij waardoor we landelijk aan de schandpaal werden genageld.” De succesvolle Van Goch had dus duidelijk niet alleen vrienden gemaakt. In een vakblad vertelde hij echter zíjn verhaal en de meeste opdrachtgevers bleven Mise en Place trouw. “Bovendien wilden de studenten dolgraag voor ons blijven werken omdat ze goed betaald werden, we ook leuke dingen met ze deden en ze opleidden.”

Bloedband In 2005 begon fase 4: Mise en Place breidde de activiteiten uit met allerlei officiële labels en bv’s. “Maar nadat we in 2006 en 2010 een hoogtepunt hadden gehad met opdrachten van de FIFA, sloeg de crisis toe. Ik móest toen kiezen: 20 procent van de mensen eruit of allemaal 20 procent netto minder verdienen. Bijna iedereen koos voor het laatste. We hebben toen letterlijk een bloedband gesmeed: ik haalde bij een ziekenhuis een bloedprikker, we prikten allemaal in onze vinger en we zetten de vingerafdruk met bloed op een doek. Dat was onze cultuur en zo overleefden we.”

Volwassen Nu gaat er geen dag voorbij dat er niet iemand van Mise en Place ergens in Europa een vorst, vorstin of eerste minister bedient. “Dat is wat we hebben bereikt. We gingen door diepe dalen, maar leerden ook dat weerstand leerstand is. Je hebt weerstand nodig. Je moet 6 keer nee accepteren en nooit opgeven.” Mise en Place heeft inmiddels ook vaarwel kunnen zeggen tegen de materialistische achterkant, verzekert Van Goch. “We zijn volwassen geworden. Het gaat nu om het ontwikkelen van talenten zonder eigen gewin.” Het gesprek gaat vervolgens langdurig over andere zaken: mindmapping, braintraining, empowerment, mensen over kolen laten lopen ... Van Goch spreekt er gepassioneerd over. Hij werd gegrepen door de Amerikaanse succescoach Tony Robbins, ging op zoek naar diens leermeester Peggy Dylan en wist haar na lang aandringen naar Maastricht te halen. Hij wilde dat zij hem leerde wat ze Robbins had geleerd, omdat hij dit weer zijn medewerkers wilde leren.

Gelukskunde Hij legt uit dat kennis en kunde in de linkerhersenhelft worden geregeld, maar dat het zeker ook om de rechterhersenhelft gaat waar aantrekkingskracht rol speelt. “We willen onze mensen helpen díe helft te ontwikkelen en te leven in het nu, want dat wordt je niet geleerd. Ik noem het gelukskunde. Het gaat om de energie van je hart. Mensen in de leeftijd van 18 tot 24 jaar zitten in de fase van dagdromen en we willen hen leren hun leven hierop af te stemmen. We brengen ze ook normen en waarden bij, leggen uit waarom ze niet met tatoeages en piercing naar een opdrachtgever kunnen. We zien onszelf als opleidingsinstituut en noemen dit dan ook de Mise en Place Academy. We willen jonge mensen opleiden omdat we vinden dat ze veel essentiële zaken niet meekrijgen in het horecaonderwijs.”
Volgens Ummels hebben de studenten ook een carrièrerelevante bijbaan. “We zoeken jonge talenten met gevoel voor gastvrijheid en laten ze doelstellingen opschrijven. Dat zorgt voor studenten die dwars en blind voor elkaar en ons gaan. We zijn een projectbureau voor de horeca waarin learning by doing net zo belangrijk is als gas geven. Onze opdrachtgevers betalen ons ook meer omdat ze onze mensen de beste vinden.”

Universum Maar het gaat voor iedereen bij Mise en Place dus om veel meer dan geld verdienen, zegt Van Goch. Hij vindt het zelfs tijd om de aandelen onder te brengen in een stichting en een doelstelling te formuleren. Vervolgens spreekt hij over terugbetaald worden door het universum. “We geven veel en dan krijg je ook veel terug. Het universum gaf ons daarom kasteel Jerusalem, ons nieuwe hoofdkantoor.” Is dat niet wat zweverig? “Nee hoor”, zegt Ummels. “Zo ziet Charly het. Ik zit anders in elkaar, maar hij is een visionair en ons boegbeeld. Wel doen we het nu echt met z’n allen, we zijn als organisatie niet meer van hem afhankelijk.”

2024 Hoe zien de 2 mannen de toekomst? Ummels: “We hebben een plan tot 2024. Het klassieke uitzenden van jongeren is tegen die tijd een enorme uitdaging omdat er dan gewoon minder jongeren zijn. Daar zijn we keihard mee bezig. Ook nemen we onze maatschappelijke functie nog serieuzer; we willen nog meer een echte school zijn waar vooral 18- tot 28-jarigen volop leren en zich ontwikkelen. Iedereen komt in een klas, studeert af en gaat naar een nieuwe klas. Betaald worden en studeren: dat is het nieuwe tijdperk dat we Mise en Place noemen. En in 2024 met zo’n dik 100 vestigingen in West-Europa en meer dan 100.000.000 euro omzet.”

Reacties

afbeelding van René van Leeuwen

Mooi verhaal van over de levensloop van een bedrijf.
Succes mannen!

afbeelding van Ron Brokking

Succes mannen en vrouwen van Mise en Place, jullie zijn echte toppers op naar 2024. Succes is gegund!

afbeelding van Margot van Brakel

Van de campus naar gelukskunde. Way to go, Charly. Mooi verhaal. En nog mooier, het is echt waar!

afbeelding van Paacal Timmerman

Goed verhaal Charly en Hubert! Als de scholen gaan uitbreiden wil ik graag eens meedenken.

afbeelding van Marga Groot Zwaaftink

Mooie insteek: gelukskunde en leven in het nu! Succes!

afbeelding van Ida beijer

Trots en liefde voel ik bij het lezen van dit stuk. Het bracht wijsheid, inzicht, bezinning en kracht. Ik wens jullie heel veel geluk samen met de hele crew naast en achter jullie.

afbeelding van Erik de Deugd

Charly is nog steeds een fijne oprechte vent. Hij hélpt ook echt als je het vraagt. Ik gun hem alle succes.

Reactie toevoegen